Ik heb nog nooit een voorstelling gespeeld waar, na afloop, zoveel mannen me wilden kussen… GELD lijkt liefde op te wekken. (Het gebrek aan geld echter hele andere gevoelens.)

Het verbaast me hoe vaak klakkeloos wordt aangenomen dat de Parade een voorbeeld is van dat het heus wel kan: artiesten als vrije ondernemers. Ze zijn er wel, die artiesten, bij mooi weer in de grote tenten, maar zelf heb ik bijvoorbeeld jarenlang op de Parade kunnen spelen omdat we gesubsidieerd werden.

Theater is arbeidsintensief en we verschaften werk aan een regisseur, componist, decor-, kostuum- en lichtontwerper, technikus productiemedewerker, zakelijk leider.

Inmiddels ben ik alleen en een intieme-tent-bespeler. En ook al heb ik drastisch bezuinigd op het aantal medewerkers, en ook al heb ik voor deze voorstelling een Mediamatic publieksprijs en een Eric Brassem Wisselcertificaat gewonnen en een beetje subsidie gehad van St DOEN en ook al wil de ww me nog wel even van een uitkering voorzien zolang ik geen inkomsten heb, dan nog moet ik bidden om mooi weer en niet teveel mensen op vakantie zodat ik er 4 op een avond kan spelen en de eindjes nog net aan elkaar geknoopt krijg…